SZUM to spektakl, wykorzystujący techniki teatru tańca i tearu fizycznego. Inspiracją do powstania spektaklu było rozważanie nad istotą oczekiwania i trwania w oczekiwaniu, szczególnie w kontekście rozpędzonego i dynamicznego modelu współczesności. Oczekiwania, zamieniającego się czasem w zabawę a czasem w próbę wspominania, odnajdywania, układania... Czego? To nieistotne. Istotne jest być aktywnie, trwać w ruchu, działać, zagłuszać, istnieć ciągle niczym szum zza okna, od ulicy, wszechobecny, nigdy niemilknący.


Definicja pierwsza: istnieje szum, który stanowi swego rodzaju podstawę wszystkich dźwięków, porównywalną do białego światła, które rozszczepia się na kolorowe widmo. Ten szum zawiera w sobie wszystkie inne dźwięki – drobne, niekontrolowane, czasem celowe, chociażby trącanie łyżeczką o filiżankę, odgłosy ruchu ulicznego, odgłosy miasta, czy też oddechy, kroki, słowa, gesty.


Definicja druga: istnieje szum stabilny, jak szum wiatru, drzew, czy oceanu. To dźwięk, który po prostu jest.


Świat spektaklu składa się na szumy drobne, wyłaniające się z pozornego bezruchu, zawierające w sobie róznorodne istnienia bohaterów: historie, dążenia, pragnienia, oczekiwanie, działanie, emocje, taniec. To szum, z którego powoli wyodrębniają się kształty. Szum, w którym wręcz nie może istnieć nuda. Musi natomiast istnieć aktywność. Podejmowane przez bohaterów działania to niekończące się próby określenia się, zdefiniowania, próby ukonstytuowania siebie w sobie, siebie w kontekście innych osób, swojej własnej stabilności.


Spektakl otrzymał I nagrodę na XV Festiwalu Sztuki Teatralnej 2013 w Rybniku oraz jedną z nagród na XL Tyskich Spotkaniach Teatralnych w 2013 r.


koncepcja, scenariusz, reżyseria: BASZA SONGIN

choreografia / wystepują: ALEKSANDRA HOLESZ, BERNADETA PANDER, NINA WOLSKA

muzyka: KAROLINA CICHA, BASZA SONGIN

głos: JUSTYNA JARY

kostiumy: MAREK STECKO

reżyseria świateł: MACIEJ DZIACZKO


produkcja: Fundacja FURU

S Z U M